Inloggen met DigiD
Download de MijnOLVG-app in de App Store of Google Play Store of ga naar www.mijnolvg.nl. Log daarna eenvoudig in met uw DigiD.
De zorgverleners van OLVG geven uw kind de beste zorg. Ze begeleiden u en uw kind tijdens een onderzoek of behandeling. En samen met u zorgen ze ervoor dat u en uw kind zo goed mogelijk zijn voorbereid.
Volg de adviezen over de voorbereiding goed op. Op deze pagina en de pagina's waar u naar doorverwezen wordt, staan veel tips om het bezoek aan het ziekenhuis voor u en uw kind zo makkelijk mogelijk te maken.
Algemene voorbereidingstips
Als uw kind een operatie of onderzoek in het ziekenhuis krijgt is het belangrijk dat u uw kind hierop voorbereidt. OLVG helpt u hierbij.
Maak een plan!
Maak een plan om uw kind en uzelf zo goed mogelijk voor te bereiden op het onderzoek of de behandeling.
Angst of prikangst
Heeft uw kind angst of prikangst? Onze zorgverleners kunnen uw kind extra begeleiding geven.
Naar OLVG, locatie Oost
Naar OLVG, locatie West
Algemene voorbereiding
Fotoboeken
Dit is de ingang van OLVG, locatie Oost. Ga je mee naar binnen?
Vanaf de ingang loop je helemaal naar het einde van de Lichtstraat. Je komt bij het bordje P4, daar volg je de pijl naar links.
Als je op poliplein P4 bent aangekomen ga je met de trap of de lift naar de eerste verdieping.
Als je op de eerste verdieping bent aangekomen, stap je de kinderpoli binnen. Meld je even bij de balie zodat de dokter weet dat je er bent.
Nadat je je hebt aangemeld, moet je soms nog even wachten. Gelukkig is er in de wachtkamer genoeg leuks om mee te spelen!
Voordat je naar de spreekkamer gaat, word je nog even gemeten en gewogen.
Daarna ga je samen met je papa of mama naar de spreekkamer. Als de dokter er nog niet is, kun je daar nog even verder spelen.
Als de dokter er is, vertel je wat er met je aan de hand is. Soms moet de dokter je nog even goed onderzoeken. Dan ga je op de onderzoeksbank liggen of zitten.
Het kan ook zijn dat de dokter een recept wil voorschrijven of nog ander onderzoek wil laten doen. Bijvoorbeeld een laboratoriumonderzoek, het maken van een röntgenfoto of iets anders. Dat zal de dokter altijd eerst goed uitleggen.
In dit fotoboek zie je hoe een narcose met een kapje gaat.
Binnenkort krijg je een operatie in het ziekenhuis. Dit is handig om mee te nemen naar het ziekenhuis: een pyjama, sloffen of slippers, extra kleren en ondergoed, een (voorlees)boek, medicijnen (als je die gebruikt) en een geldig identiteitsbewijs.
’s Morgens voor de operatie mag je thuis niets eten want je buik moet leeg zijn. Wel mag je tot 1 uur voor de operatie heldere appelsap of limonade of water drinken.
Je mag je melden bij de afdeling Dagbehandeling, deze vindt je via route 24 op locatie West. Op de Dagbehandeling zit de secretaresse al op je te wachten. Je mag aan haar je identiteitsbewijs laten zien. Zij stelt je ook een paar vragen. De verpleegkundige komt je ophalen en neemt je mee naar de kamer.
Op de kamer krijg je een bed waar jouw naam opstaat . Er liggen ook andere kinderen op de kamer. Op de kamer kun je beginnen met het uitpakken van je tas. En je mag je pyjama alvast aantrekken.
Op de kamer gaat de verpleegkundige je een paar vragen stellen. Jij mag ook vragen stellen hoor! Ook krijg je een polsbandje om. Daar staat je naam op en wanneer je jarig bent.
Nu mag jij in je bed naar de operatiekamer. Op de foto zie je dat alle mensen een speciaal pak aan hebben en ze hebben ook een muts op. Dat noemen we operatiekleding. Een van je ouders of iemand die je heel goed kent mag met je mee. Je ziet dat die nu ook een blauw pak aan heeft en een muts op heeft.
Zo ziet een operatiekamer eruit. Ook hier heeft iedereen een blauw pak aan en een muts op. Jij krijgt ook een muts op. En je mag op schoot zitten bij een van de ouders of iemand die je heel goed kent.
Met slaaplucht uit een kapje val je in slaap. Zo voel je niets van de operatie.
Vind je de slaaplucht gek ruiken? Blaas het dan maar weg, dat kan jij vast heel goed.
Als je slaapt, krijg je een infuus in je hand. Dat is een plastic buisje. Daar voel je niets van. Vaak zit het infuus nog in je hand als je na de operatie wakker wordt.
Wanneer de operatie klaar is, word je wakker in de uitslaapkamer. Een van je ouders of iemand die je heel goed kent, is er ook. Je knuffel is daar ook. Na operatie kan je nog wat slaperig zijn.
Wanneer je helemaal wakker bent krijg je een ijsje.
Nu de operatie voorbij is ga je weer terug naar de kamer. En omdat je zo stoer bent geweest krijg je een dapperheidsdiploma.
Ook krijg je limonade en een boterham.
Als je weer naar huis mag, vertelt de verpleegkundige wat je thuis wel en wat je niet mag doen.
En nu weer lekker naar huis!
In dit fotoboek zie je hoe een narcose met een infuus gaat.
Je krijgt een operatie. Dit is handig om mee te nemen als je naar het ziekenhuis gaat: pyjama, sloffen of slippers, extra kleren en ondergoed, medicijnen (als je die gebruikt) en een geldig identiteitsbewijs.
’s Morgens voor de operatie mag je niet eten, want je maag moet leeg zijn. Tot 1 uur voor de operatie mag je wel helder appelsap, limonade en water drinken.
De secretaresse staat al klaar om je te ontvangen. Je mag aan haar je identiteitsbewijs laten zien. Zij stelt je ook nog een paar vragen.
De verpleegkundige komt je ophalen en neemt je mee naar jouw kamer. Deze kamer deel je met andere kinderen die ook een operatie krijgen.
De verpleegkundige stelt je een aantal vragen. Natuurlijk mag je zelf ook vragen stellen. Ook krijg je een polsbandje met je naam en geboortedatum erop.
De verpleegkundige plakt een pleister met verdoving op je hand. Zo voel je bijna niets van het inbrengen van het infuus. Een infuus is een dun plastic buisje in een bloedvat in je hand. Door het infuus kan de dokter het slaapmiddel geven, maar ook vocht of medicijnen.
In je bed ga je naar de operatiekamer. Een van je ouders of verzorgers mag met je mee. Je ziet dat die nu ook een blauw pak draagt.
Je mag naar de operatiekamer een iPad, een boek of een knuffel meenemen.
In de operatiekamer mag je zelf op het operatiebed klimmen. Wanneer je om je heen kijkt, zie je heel veel mensen en apparaten. Vind je het een beetje spannend, dan kun je dat gewoon tegen ze zeggen.
Als je op het operatiebed ligt, krijg je een dopje op je vinger, plakkers op je borst en een band om je arm. De dokter kan zo tijdens de operatie controleren hoe het met je gaat.
De dokter plaatst nu het infuus in je hand. Door de verdovingspleister voel je daar heel weinig van. Je kunt ook gewoon je hand bewegen.
Voordat je gaat slapen, stelt de dokter je nog een paar vragen. Dit doen we als extra controle voor de veiligheid. De dokter vraagt hoe je heet, wanneer je jarig bent, waarom je wordt geopereerd en wanneer je voor het laatst hebt gegeten en gedronken.
Nu is het tijd om te gaan slapen. De dokter spuit het slaapmiddel in het infuus. Dit kan soms warm aanvoelen. Door het slaapmiddel merk je niets van de operatie. Je blijft slapen totdat de operatie voorbij is.
Als de operatie voorbij is, word je wakker op de uitslaapkamer. Een van je ouders of verzorgers komt ook naar de uitslaapkamer.
Omdat je zo dapper bent geweest krijg je een dapperheidsdiploma en een ijsje.
Wanneer je goed wakker bent, ga je weer terug naar jouw kamer op de Dagbehandeling.
Je mag nu weer eten en drinken. Het infuus in je hand mag er ook snel uit.
Als je je goed voelt mag je naar huis. De verpleegkundige vertelt wat je thuis wel en wat je niet mag doen. Ze legt ook uit wanneer je de tabletten tegen de pijn mag innemen.
En nu weer lekker naar huis.
Dit is de ingang van OLVG, locatie Oost. Ga je mee naar binnen?
Volg de bordjes P3 richting Gipskamer en meld je bij de balie.
Dit is de 'gipsverbandmeester'.
Je familie of vriendjes mogen ook mee naar de gipskamer.
We knippen je gips open met een verbandschaar. Dit is een schaar zonder scherpe punt!
De buitenkant van het gips is hard maar de binnenkant is zacht. We halen alles voorzichtig weg.
Als je wil en als het kan mag je je arm of been even wassen.
Op de röntgenfoto zie je je botten. Van de dokter hoor je hoelang je je nieuwe gips krijgt.
Je kunt al je vragen aan de dokter stellen. Heb je veel vragen? Schrijf ze dan even op een briefje!
Kies zelf hoe je nieuwe gips eruit ziet! Er zijn veel verschillende kleuren en printjes.
Eerst krijg je een katoenen kousje om je arm of been.
Om de kous gaat een zachte laag watten.
De laatste laag is het kunststof gips.
De gipsverbandmeester doet een beetje crème over het gips tegen het plakken.
Je nieuwe kunststof gips is nu klaar!
Heb je een gipsen arm? Dan moet deze rusten in de sling. Zorg dat je hand hoger is dan je elleboog.
Als het gips er af mag, gebruiken we de gipszaag of kietelzaag. Dit is geen echte zaag maar een draaiend plaatje met tandjes.
Raakt de gipszaag je huid? Dan voel je niks, want het doet GEEN pijn.
Om het gips er af te halen, gebruiken we de gipszaag.
De gipszaag trilt door het gips heen.
Met een verbandschaar knippen we de watten en de kous door.
De dokter komt ook nog kijken of je arm of been weer beter is.
Van de gipsverbandmeester krijg je een diploma voor dapper gedrag.
Tot ziens!
Dit is de ingang van OLVG, locatie Oost. Ga je mee naar binnen?
Dit is Emma. Emma is met haar vader in het ziekenhuis. Niet omdat ze zelf ziek is, maar omdat ze op bezoek gaat. Oom Max is aan zijn hart geopereerd en daarom ligt hij nu op de intensive care afdeling. Daar kom je even terecht als je heel ziek bent of na een grote operatie. De dokters en verpleegkundigen letten daar extra goed op je.
Hé, dat is leuk; als je op de grote zilveren knop drukt, zwaaien de deuren vanzelf open. Zodra ze door de deuren zijn, ziet Emma nog zo’n grote zilveren knop. ‘Mag ik daar ook op drukken?’ vraagt Emma aan papa. ‘Ja, want zo komen we op de intensive care’, zegt papa.
Emma ziet een lange gang met een hoop deuren en het ruikt er ook een beetje gek. Papa zegt dat de geur komt omdat ze hier zoveel moeten schoonmaken en medicijnen moeten geven die een beetje gek ruiken. ‘Er zijn zoveel deuren, waar moeten we oom Max nou vinden?’, vraagt Emma.
Papa zegt dat ze zich moeten melden bij de balie en het daar kunnen vragen. De mevrouw achter de balie belt de verpleegkundige die voor oom Max zorgt. ‘De verpleegkundige komt hier naar toe’, vertelt de mevrouw als ze de telefoon heeft neergelegd.
‘Hoi, ik ben Karlijn, ik ben de verpleegkundige van jouw oom Max. Hoe heet jij?’ vraagt de verpleegkundige in het groene pak. Emma wordt een beetje verlegen, maar durft wel een handje te geven. Karlijn vertelt dat de dokters in witte pakken lopen en de verpleegkundigen in groene pakken. Emma en papa kunnen nu nog niet bij oom Max, omdat de dokter nog bij hem is. Ze moeten even wachten in de familiekamer.
Karlijn heeft Emma en papa naar de familiekamer gebracht. Er staat hier een grote automaat waar je drinken uit kan pakken. Emma mag van papa een warme chocomelk. Net wanneer Emma haar laatste slokje chocomelk neemt, ziet ze Karlijn door de deuren komen. Karlijn legt uit dat oom Max er anders uit zal zien dan thuis, maar dat hij het leuk vindt om bezoek te krijgen. Hierna mogen ze naar oom Max toe.
‘Oom Max ligt op kamer 10, we moeten de hele gang aflopen. Probeer maar niet in andere kamers te kijken, dat vinden mensen niet fijn. ’Emma telt de kamernummers mee die boven de deuren hangen en loopt aan papa’s hand achter Karlijn aan.
Als ze bij kamer 10 aankomen, ziet Emma oom Max liggen. ‘Oom Max ligt aan allemaal draadjes, hiermee proberen wij hem beter te maken.’
‘Wil je je jas uit doen?’ vraagt Karlijn. Emma heeft het wel warm gekregen en wil graag haar jas uit, ze kan zelf niet bij de kapstok dus helpt Karlijn haar.
Wat een witte kamer en een hoop gekke apparaten, denkt Emma. Karlijn begint wat uit te leggen over de gekke apparaten die Emma ziet en over de piepjes die ze hoort. ‘Al deze apparaten zijn er om oom Max goed in de gaten te kunnen houden.
Op het beeldscherm bewegen allemaal gekleurde lijntjes. Daaraan kunnen de dokters en verpleegkundigen zien hoe het met oom Max gaat.
‘Wat heeft oom Max in zijn mond?’ vraagt Emma. ‘Dat is een buisje waarmee we hem helpen met ademen, hierdoor kan hij alleen niet praten’ legt Karlijn uit.
‘Willen jullie even bij oom Max zitten en zijn hand vasthouden? Dan zal ik het bed omlaag doen’, zegt Karlijn. ‘Dat durf ik wel!’ zegt Emma stoer. Karlijn vertelt dat oom Max misschien zijn ogen wel open zal doen, maar ook al doet hij dit niet, dan kan Emma wel tegen oom Max praten. ‘Misschien hoort oom Max je wel.’
Oom Max opent zijn ogen en is blij om Emma en papa te zien. ‘Vertel maar eens aan oom Max wat je op school hebt gedaan’, zegt papa. ‘Ik heb op school een tekening voor je gemaakt oom Max’, vertelt Emma. Oom Max glimlacht, hij vindt de tekening erg mooi.
‘Zullen we die mooie tekening ergens ophangen, waar oom Max hem goed kan zien?’ vraagt Karlijn. Samen zoeken ze een mooie plek om de tekening op te hangen. Emma is trots bij het zien van haar tekening.
Oom Max wordt een beetje moe. Emma en papa moeten ook weer naar huis, want de bezoektijd is voorbij. Ze zeggen gedag tegen oom Max en geven Karlijn een hand. Emma zwaait naar oom Max en zegt dat ze snel weer terug zal komen.
‘Hoe vond je het op de IC Emma?’ Vraagt papa. ‘Toch best een beetje eng’, zegt Emma. ‘Maar ik wil later ook verpleegkundige worden, net als Karlijn, papa!’
Tot ziens!
Dit is de ingang van OLVG, locatie Oost. Ga je mee naar binnen?
Dit is de ingang van de afdeling Intensive Care. Mensen liggen hier omdat zij tijdelijk extra zorg nodig hebben, intensieve zorg.
Er zijn 2 familiekamers op de afdeling Intensive Care. Het kan voorkomen dat de dokter of verpleegkundige nog met een onderzoek bezig is bij de patiënt en dat je niet gelijk op bezoek kunt. In de familiekamer kun je wat te drinken nemen en wachten tot de verpleegkundige je komt halen.
In deze lange gang zijn verschillende patiëntenkamers. De deuren van de kamers staan meestal open zodat je soms een patiënt in bed ziet liggen. Probeer maar niet in de kamers te kijken, want dat vindt niet iedereen fijn. Omdat er niet veel ramen zijn, is het altijd een beetje donker.
Halverwege de lange gang is de balie. Hier achter zit de secretaresse. Wanneer je op bezoek komt, meld je je hier. Zij vraagt na of je op bezoek kan komen of dat je nog even in de familiekamer moet wachten. In de gang en op de kamers kan het wat anders ruiken doordat er vaak wordt schoongemaakt en er veel medicijnen worden gegeven die een beetje gek ruiken.
Alle kamers hebben een nummer, in totaal zijn er 12 kamers. Er zijn 1- en 2-persoonskamers en één 4-persoons. Elke verpleegkundige verzorgt 1 of 2 patiënten. Doordat verpleegkundigen elkaar aflossen is er bijna altijd, dag en nacht, iemand op de kamer.
Met behulp van de apparaten die om het bed staan, kunnen de verpleegkundigen en artsen in de gaten houden hoe het met de patiënt gaat en de patiënt extra ondersteunen. Omdat patiënten veel in bed liggen, liggen ze op een soort luchtbed, zodat ze geen last van hun billen krijgen. Soms kun je horen dat het luchtbed zich vanzelf weer opblaast. Het zou kunnen dat de patiënt bij wie jij op bezoek gaat niet wakker is, je kunt wel wat vertellen, wie weet hoort hij of zij je wel en vindt het fijn om je stem te horen.
Op deze monitor kunnen verschillende functies van het lichaam in de gaten gehouden worden. Deze worden allemaal door middel van een lijntje met een verschillend kleurtje aangegeven. Af en toe gaat er een piepje, dit is om de verpleegkundige te waarschuwen. Schrik daar maar niet teveel van.
Met dit apparaat kunnen we helpen met ademen en er voor zorgen dat er voldoende zuurstof wordt gegeven. Dit gaat via een buis die in de mond zit, hierdoor kunnen mensen niet praten en niet eten en drinken.
Door deze pompen worden medicijnen door het infuus gegeven. Een infuus is een plastic buisje wat in een bloedvat zit. Vaak zit dit infuus in de nek of lies, maar kan ook in de handen of armen zitten.
Door een buisje in de neus krijgt de patiënt voeding en medicijnen. Zo krijgen de patiënten genoeg te eten en te drinken.
Bij elke patiënt staat een computer. De verpleegkundige en de dokter voeren alle informatie van de patiënt in op deze computer. Hier zitten geen spelletjes op.
Elke dag onderzoekt de dokter de patiënt heel goed. Er is altijd een dokter op de afdeling aanwezig, dag als nacht. De dokters en verpleegkundigen dragen blauwe schorten als ze een patiënt verzorgen.
Op elke kamer is een werkblad voor de verpleegkundigen, hier maken zij de medicijnen klaar.
In de stoel zitten is belangrijk voor de spieren en de longen. Voor wat afleiding heeft de afdeling een paar tv’s die patiënten kunnen gebruiken.
Tot ziens!
Vandaag gaat Bas met zijn moeder naar het ziekenhuis. Niet omdat hij zelf ziek is, maar omdat hij op bezoek gaat bij zijn oom Tom. Dit is de ingang van het ziekenhuis.
De afdeling waar Bas op bezoek gaat heet de Intensive Care. Dit is op de tweede verdieping. Hier liggen mensen die erg ziek zijn.
Bas moet eerst twee deuren door. Hiervoor mag hij op de knop drukken, dan gaat de deur vanzelf open. Het ruikt op de gang altijd een beetje gek. Dit komt doordat alles heel schoon moet zijn. Ook kan het zijn dat je medicijnen ruikt. Deze krijgen de zieke mensen om beter te worden.
Bij de balie mogen Bas en zijn moeder zich melden. Er zijn veel kamers. Bas wil graag weten op welke kamer zijn oom ligt. Op de Intensive Care werken dokters en verpleegkundigen. Zij zorgen goed voor de mensen die ziek zijn. De dokters dragen witte jassen en de verpleegkundigen dragen groene pakken.
Daar komt de verpleegkundige die voor oom Tom zorgt. Ze geeft Bas een hand en vertelt dat Bas en zijn moeder nog even moeten wachten. Dit moet omdat de dokter nu bij oom Tom is en het anders te druk wordt.
In de familiekamer staan stoelen waar Bas met zijn moeder kan wachten. De verpleegkundige komt Bas en zijn moeder weer halen als de dokter klaar is bij oom Tom.
Oom Tom ligt op kamer 2. De verpleegkundige vertelt dat oom Tom er wel een beetje anders uit kan zien dan thuis. Dit komt omdat hij erg ziek is.
Bas mag naast oom Tom zitten. Oom Tom is erg moe. Bas mag zijn hand vasthouden of hem een kusje geven.
Op de kamer ziet Bas een monitor. Dat is een computer die precies weet hoe goed het gaat met oom Tom. Deze kan af en toe geluid maken of piepen. Daar hoef je niet van te schrikken.
Dit zijn medicijnen die oom Tom krijgt om beter te worden. Ze zitten vast aan allemaal verschillende draadjes. Deze kunnen ook af en toe geluid maken of piepen, dat is niet erg. Dat is een waarschuwing voor de verpleegkundige.
Oom Tom heeft een buis in zijn mond. De buis helpt oom Tom om goed te ademen. Bas mag tegen oom Tom praten, alleen kan hij niets terugzeggen.
Bas heeft op school een tekening gemaakt voor oom Tom. Die mag hij ophangen op een mooie plek in de kamer van oom Tom.
Bas en zijn moeder gaan weer naar huis want oom Tom is erg moe en moet goed uitrusten. Bas zegt zijn oom gedag en zwaait nog even voordat hij weggaat.
Thuis praat Bas met zijn moeder nog over het bezoek in het ziekenhuis. Bas vond het wel een beetje spannend, maar gelukkig was zijn moeder mee en heeft hij gezien dat de dokters goed voor oom Tom zorgen.
